لینک دانلود و خرید پایین توضیحات
فرمت فایل word و قابل ویرایش و پرینت
تعداد صفحات: 11
آداب و معاشرت اجتماعی
خوشرویى و خوشخویى
شاید گیراتر از «حسن خلق »، واژه اى نباشد که ترسیم کننده روحى زلال و طبعى بلند و رفتارى جاذبه دار باشد. چیزى که عنوان برجسته رفتار یک مسلمان است و معیار کمال ایمان یک مؤمن، آنگونه که رسول خدا(ص) نیز، به این فضیلت متعالى آراسته بود.
بخشى از اخلاق نیکو، در «خوشرویى » متجلى است، بخشى در«خوشخویى » و بخشى هم در «خوشگویى ». و چه خوش است که به این سه «خوش » مبارک و مقدس، بپردازیم و از آنها کلیدى براى گشودن قلعه دلها و عاملى براى تحکیم رابطه ها بسازیم.
خوشرویى
در مواجهه دو نفر با یکدیگر، پیش از هر سخن و عمل، دوصورت با هم روبه رو مى شود. مواجهه دو انسان با هم و کیفیت این رویارویى چهره ها، نقش عمده در نحوه گفتار و رفتار دارد و رمزگشایش قفل دلهاست.
«خوشرویى »، هم در نگاه مطرح است، هم در لبخند.
هم در گفتار آشکار مى شود، هم در رفتار.
چه بسا رابطه ها و دوستیهایى که با «ترشرویى » و «اخم کردن » و«عبوس شدن » به هم خورده است. از سوى دیگر مبدا بسیارى از آشناییهاهم یک «تبسم » بوده است.
وقتى با چهره شکفته و باز با کسى روبه رو مى شوید، در واقع کلیدمحبت و دوستى را به دست او داده اید. برعکس، چهره اخمو وابروهاى گره خورده و صورت درهم و بسته، دریچه ارتباط وصمیمیت را مى بندد.
اگر این خوشرویى و خنده رویى با نیت پاک و الهى انجام گیرد،علاوه بر تاثیر محبت آفرین، «حسنه » و «عبادت » به حساب مى آید.
از امام باقر(ع) سخن بیاوریم که فرمود:
«تبسم الرجل فى وجه اخیه حسنة »; (1) .
لبخند انسان به چهره برادر دینى اش «حسنه » است!
تبسم، مبدا بسیارى از آشناییها و زداینده بسیارى از غمها وکدورتهاست. شگفت از کسانى است که از این کار بى زحمت و رنج وخرج، که برکات فراوان دارد، طفره مى روند و به سختى حاضرند«گلخنده » مسرت را بر لبان خود و چهره دیگران بیافرینند.
برخورد با چهره باز با دیگران، آنان را آماده تر مى سازد تا دل به دوستى با شما بسپارند. خنده رویى و بشاش بودن، دیگران را دل وجرات مى بخشد، تا بى هیچ هراس و نگرانى، با شما باب آشنایى را بازکنند و سفره دلشان را پیشتان بگشایند.
اگر با خوشرویى، بتوانید بار سنگین غم دوستان را سبک کنید،کارتان عبادت است و اگر با یک تبسم، بتوانید خاطرى را شاد سازید، به خدا نزدیک تر شده اید. به قول حافظ:
دایم گل این بستان، شاداب نمى ماند.
دریاب ضعیفان را، در وقت توانایى.
غم زدایى
وقتى یک چهره گشاده و لبخند صمیمى، غمى را از دل مى زداید،چرا باید از این «احسان »، دریغ کرد؟
بعضیها حضورى غم آفرین دارند، برخى هم محضرى غم زدا.گروه اخیر، آیت لطف الهى اند که قدرشان ناشناخته است.
سعدى مى گوید:
گفته بودم چو بیایى غم دل با تو بگویم چه بگویم؟ که غم از دل برود چون تو بیایى.
انسانها نیازمند محبت اند.
این تشنگى، جز با ملاطفت و خوشرویى برطرف نمى شود.
اگر اولین برخورد ما با کسى، به گونه اى باشد که غم او را به شادى و نگرانى اش را به اطمینان مبدل سازد، دریچه اى به دنیاى صفا و سروربه رویش گشوده ایم. این نیز نزد خداوند، حسنه و عبادت است.
تحقیق در مورد آداب و معاشرت اجتماعی 11 ص